ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ
Ο αμερικανός γιατρός Andrew Taylor Still (1828 – 1917) δημιούργησε πριν περίπου 145 χρόνια την οστεοπαθητική, αντιδρώντας στην έλλειψη σε γνώσεις της τότε ιατρικής. Ως γιατρός που ήταν, έβλεπε χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, την πρώτη του γυναίκα και 4 από τα παιδιά του να πεθαίνουν από ασθένειες. ¨Έτσι έψαξε για μια νέα, διαφορετική προσέγγιση της υγείας, της ασθένειας, του ανθρώπινου οργανισμού και της ιατρικής.
Επέλεξε το όνομα οστεοπαθητική, όνομα συμβολικό, επειδή αναγνώρισε την σημασία του σωστά λειτουργικού μυοσκελετικού συστήματος για το γενικό καλό του ατόμου.
Οι αρχές στις οποίες στηρίχτηκε έχουν ακόμα ισχύ.
Η ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗ
Υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι η οστεοπαθητική έχει ως αντικείμενο αποκλειστικά τα οστά και τις παθήσεις τους, όπως είναι οι αρθρίτιδες. Όμως, η οστεοπαθητική είναι μια ολόκληρη επιστήμη που έχει ως αντικείμενο όχι μόνο το μυοσκελετικό σύστημα, αλλά και τα 2 άλλα συστήματα του ανθρώπινου σώματος (όπως τα διαχωρίζει η οστεοπαθητική), το σπλαχνικό και το κρανιοϊερό, δίνοντας έτσι μια ολιστική προσέγγιση στη διάγνωση και αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας του ασθενούς.
Αν και η οστεοπαθητική αποδέχεται και εφαρμόζει όλες τις διαγνωστικές (κλινικές και εργαστηριακές) και θεραπευτικές (φάρμακα, χειρουργικές επεμβάσεις) μεθόδους της κλασικής ιατρικής και συνεργάζεται με όλες τις ιατρικές ειδικότητες ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς, εντούτοις μοναδικό όπλο ενός οστεοπαθητικού είναι τα χέρια του, με τα οποία είναι σε θέση να αναγνωρίσει και να θεραπεύσει λειτουργικές παθήσεις, οι οποίες προκύπτουν από την έλλειψη κίνησης οποιουδήποτε ιστού του ανθρώπινου σώματος.
Η άριστη γνώση της ανατομίας και της φυσιολογίας του επιτρέπουν να εφαρμόσει τις διάφορες οστεοπαθητικές τεχνικές διάγνωσης και θεραπείας.
Στην Αμερική η οστεοπαθητική θεωρείται ειδικότητα ισοδύναμη των κλασικών ειδικοτήτων της Ιατρικής,
ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
Το σώμα μας συντονίζει όλες τις ζωτικές λειτουργίες του σε συνεχή και αλληλένδετη κίνηση. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της κινητικότητας συνήθως δεν μας είναι συνειδητή, όπως η παλμική αιματική ροή, η ρυθμική αναπνοή, η κινητικότητα των πεπτικών οργάνων, η ροή των διάφορων υγρών του σώματος, αλλά και η κίνηση των μυών, τενόντων, αρθρώσεων και συνδετικού ιστού. Ο περιορισμός αυτής της κινητικότητας προκαλεί λειτουργικές παθήσεις.
Όταν η κίνηση ενός οργάνου γίνεται δυσχερής, τότε η λειτουργία του επηρεάζεται.
Μια τέτοια λειτουργική διαταραχή δεν εκδηλώνεται πάντα με πόνο ή άλλο σύμπτωμα.
Ο οργανισμός μας έχει την ικανότητα να αντεπεξέρχεται και κάποιες ήπιες διαταραχές όπως λανθασμένη σωματική στάση ή και τραυματισμούς μπορεί για πολύ χρόνο να αντιρροπήσει.
Ταυτόχρονα όμως η περιορισμένη κινητικότητα θα διαβιβαστεί μέσα από άλλες σωματικές δομές, με αποτέλεσμα οι λειτουργικές διαταραχές να μεταβιβαστούν και να εκδηλωθούν σε άλλα σημεία του σώματος. Επομένως, συχνά το αίτιο της ενόχλησης δεν βρίσκεται εκεί όπου εκδηλώνεται ο πόνος, και ο οστεοπαθητικός είναι ειδικά εκπαιδευμένος ώστε να προσδιορίσει το γενεσιουργό αίτιο του συμπτώματος που αναφέρει ο ασθενής.
Κατά τη διάρκεια της κλινικής εξέτασης ο οστεοπαθητικός ελέγχει ιδιαίτερα για την παρουσία κάποιας λειτουργικής πάθησης που μπορεί να εκδηλώνεται ως πόνος, υποκινητικότητα, αλλοίωση τόνου ενός ιστού, μυϊκή σύσπαση ή ασυμμετρία.
Δίνεται έμφαση στο μυοσκελετικό σύστημα (μύες, σπονδυλική στήλη και περιφερικές αρθρώσεις), αφού αυτό και τα εσωτερικά όργανα έχουν στενή αλληλεξάρτηση (μηχανική, νευρολογική, αντανακλαστική) μεταξύ τους. Έτσι οποιαδήποτε δυσλειτουργία του θεωρείται ότι επιδρά δυσμενώς στην ομαλή λειτουργία των εσωτερικών οργάνων και το αντίστροφο.
Αναλόγως με τα ευρήματα της κλινικής εξέτασης, ο οστεοπαθητικός προβαίνει σε διάφορες κινητοποιήσεις (Mobilisation), χειρισμούς (Manipulation), διατάσεις (Myotensiv) και μαλάξεις (Ponsage). Στόχος του είναι να κινητοποιήσει αρθρώσεις και εσωτερικά όργανα, να χαλαρώσει μυϊκές ομάδες που πάσχουν, επιτρέποντας έτσι την ομαλή κυκλοφορία του αίματος και της λέμφου και ανακουφίζοντας τον ασθενή από τον πόνο. Χρησιμοποιεί δηλαδή τα χέρια του για να λύσει τους κινητικούς περιορισμούς, βοηθώντας το σώμα να επανορθώσει τις λειτουργικές διαταραχές.
Επομένως, ο οστεοπαθητικός εκμεταλλεύεται την ικανότητα του οργανισμού για αυτοΐαση, αφού με την αποκατάσταση της κίνησης βοηθά την διαταραγμένη δομή να ξαναποκτήσει τη φυσιολογική της λειτουργία.
ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Με την οστεοπαθητική προσπαθούμε να βρούμε το γενεσιουργό αίτιο το οποίο έχει προκαλέσει ένα πρόβλημα υγείας. Επομένως, η θεραπεία δεν είναι συμπτωματική αλλά αιτιολογική. Έτσι είναι εφικτό να αποκατασταθούν ταυτόχρονα όχι μόνο τα συμπτώματα για τα οποία έρχεται ο ασθενής στο φυσιοθεραπευτήριο, αλλά και οι υποκείμενες παθήσεις που πολλές φορές δεν είναι εμφανείς. Για παράδειγμα, μυοσκελετικά συμπτώματα μπορεί να οφείλονται σε παθήσεις των σπλάγχνων. Αυτή η ολοκληρωμένη προσέγγιση στο πρόβλημα του ασθενούς είναι και η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματική και οριστική αντιμετώπιση.
Η διάγνωση και θεραπεία γίνεται εξολοκλήρου με τα χέρια, οπότε ο οστεοπαθητικός αποκτά άμεση επαφή με τον ασθενή και την πάθησή του. Είναι επομένως σε θέση να αξιολογήσει τα ενοχλήματα και να προβεί με τις κατάλληλες τεχνικές στην άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας.
Οι συνεδρίες δεν είναι απαραίτητο να γίνονται καθημερινά. Αναλόγως της βαρύτητας της πάθησης μπορεί να γίνεται η θεραπεία και μια φορά την εβδομάδα! Αυτό επιτρέπει ακόμα και σε αυτούς που έχουν περιορισμένο χρόνο να μπορέσουν να παρακολουθήσουν εύκολα το θεραπευτικό τους πρόγραμμα.
ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ
Η οστεοπαθητική μπορεί να βοηθήσει σε μια μεγάλη ποικιλία ασθενειών και ενοχλημάτων. Ενδείκνυται για όλες τις λειτουργικές παθήσεις του σώματος, ακόμα και για αυτές που είναι χρόνιες.
Ενδεικτικά αναφέρονται:
- Οσφυαλγία
- Ισχιαλγία
- Αυχεναλγία
- Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα
- Χρόνιες αρθροπάθειες (γονάτου, ισχίου, κλπ)
- Χονδροπάθεια επιγονατίδος
- Περιαρθρίτιδα Ώμου
- Επικονδυλίτιδα
- Ιερολαγονίτιδα
- Αθλητικές κακώσεις
- Προβλήματα της κροταφογναθικής άρθρωσης
- Ημικρανία, πονοκέφαλοι
Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι άμεσα, κάποιες φορές από την πρώτη κιόλας συνεδρία. Όπως και στην ιατρική, σε χρόνιες ή βαριές παθήσεις είναι απαραίτητος περισσότερος χρόνος αποθεραπείας. Εντούτοις, η οστεοπαθητική δεν είναι πανάκεια και παρόλο που έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στις λειτουργικές παθήσεις, δεν μπορεί να αντιστρέψει εγκατεστημένες ανατομικές βλάβες.
ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ
Από την εποχή του A. Still αναπτύχθηκε και συμπληρώθηκε σε διάφορους τομείς.
Ο Mitchell Sr, DO, ανέπτυξε τις Muscle Energy Techniques (τεχνικές μυϊκής ενέργειας)
Ο Lawrence Jones DO, την τεχνική Strain and Counterstrain.
Ο Sutherland DO την κρανιοιερη θεραπεια (Craniosacral Osteopathy) την δεύτερη ενότητα της οστεοπαθητικής μετα το μυοσκελετικο σύστημα,
Μαθητης του Sutherland ήταν ο John Upledger που εισήγαγε την κρανιακή θεραπεία (cranial therapy).
Και οι Jean Pierre Barral DO και J.P. Mercier DO την σπλαχνική οστεοπαθητική (visceral Osteopathy), την τρίτη της ενότητα.
Στην Ευρώπη (Αγγλία) έφτασε στις αρχές του 20 αιώνα. Από την δεκαετία του ’90 ανήκει είδη στις αναγνωρισμένες μορφές της ιατρικής σε Φιλανδία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ολλανδία και Γαλλία.
Στην Ελλάδα η οστεοπαθητική δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα. Όμως, όπως και στις άλλες χώρες που δεν έχει θεσπιστεί στο σύστημα υγείας (π.χ. Γερμανία) οστεοπαθητικοί ονομάζονται μόνο όσοι έχουν τον τίτλο DO (Diplom Osteopath).